Ochtendeditie van zaterdag 10 november 2018

Beste vrind Blônd,

Goddank. De voorgenomen bezuinigen op cultuur en sport zullen waarschijnlijk niet worden uitgevoerd, geleefde sjarmezenger van Tegele en umsjtreke. Er wordt in het stadhuis over gestraeveld op het moment dat ik dit aan jou schrijf. Wordt het afstel of toch uitstel? Of un bietje van dit en un hempelke van det? Ik kan me niet herinneren dat er in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezing één partij is geweest, die verkondigde dat cultuur en sport uitgekleed zouden gaan worden. In ieder geval stond het niet in het programma van de partij waarop ik heb gestemd en die nu deelneemt aan het college van Venlo. Het college dat met droge ogen de draconische bezuinigingen voorstelde. Ik bin dus geties, anders gezegd. Gelukkig willen zelfs de raadsfracties van de coalitie de bezuinigen van hun eigen wethouders terugdraaien. Waat unne poppekas is det, Blônd! Ik moet aan mijn moeder denken. Die had over veel zaken een uitgesproken mening. Ook over politiek. Drees had gezorgd voor de AOW. Over hem niets dan lof. Den Uyl kon er mee door, maar over alle andere politici, nationaal of lokaal, zei ze: ‘Of-se nôw door de hond gebete wuurs of de kat, gebete wuurs-se toch.’  

We hadden het aevel over cultuur. Van de waek was ik in het Kunstencentrum. Het gonsde er van de activiteiten. Ik was er voor de tentoonstelling van Albert Kiefer. Als je nog niet geweest bent, Blônd, ga erheen. Ik was helemaal overrompeld. Morrejen, wat een talent en een discipline. Als ik gemeentearchivaris zou zijn, verwierf ik enkele schetsboeken van Albert en borg die in een diepe lade op om over honderd jaar te laten zien. De Venlonaren van 2118 zullen hun ogen niet geloven. We blijven nog even positief. Morgen wordt de vastelaovend ingeschoten. Het feest is een parel aan de culturele DNA-ketting van Venlo. Als het onverhoopt majjemp, neem ik wel mijn nieuwe paraplu mee. Jouw pap heeft daar een meesterlijke buut over geschreven. Mijn Venlo Plu is van Kiwanis Fides. Met de opbrengst worden kinderen uit Venlo gesteund, die ’t smaal hebbe. Ze kunnen dan toch lid worden van een sportvereniging of een cursus volgen bij het Kunstencentrum. Zo zorgt de Venlo Plu voor een beetje zonneschijn.  

Hald dich,

Bril

 

Advertenties

Extra editie van woensdag 31 oktober 2018

Morgenavond vanaf 18.15 voor het stadhuis uur protestdemonstratie tegen de voorgenomen bezuinigingen op amateurcultuur… Zegt het voort!

 Venlo, mien kald

Protesleed taege de gemeinte Venlo, 1 november 2018

Venlo, zo’n stad, zoe bestond d’r maar ein

Met zo’n schoën stadhoés.

Floddergats vondse beej ôs maar allein

Wao Amor haet gespoés.

In de sträötjes now graekende luuj,

Vleisstraot guuëf noeits miér ein vreejersrevue

Boermans en Funs, zeej ware patent,

maar kuns noeits miér present.

Venlo, stedje van lol en plezeer,

Dich kan ik toch noeits vergaeve.

Zeen ik eine vraemde, dink ik altied weer:

Waat velt d’r heej te belaeve?

Dao te kinne laeve met al waat ik leef,

Is verlaejen tiéd, noow huur mich astebleef.

Venlo, stedje van lol en plezeer,

Wao is ôs cultuur toch haer?

==

Wie schoën ôs Venlo waas

Det wet toch nemus

As daen eine Venlonaer,

Dae heej gebleve is.

Want door de jaore haer

Woort Venlo onbetwis

Det stökske Nederland,

Waose riékdom mis.

==

Wao in ‘t bronsgreun eikeholt,

Nachtegaelke zingk,

Parelwién en klatergold,

Is al waat det ôs heej nog bringk.

Wao de toorts is opgebrand,

En cultuur vermoord;

Dao waas mien vaderland,

Venloos dierbaar oord!

Dao waas mien vaderland,

Venloos dierbaar oord!

 

 

 

 

Uitgestelde ochtendeditie van zaterdag 27 oktober 2018

Beste vrind Blônd,

Heel eerlijk gezegd was ik niet verrast door het nieuws dat de plannen voor het Kazerneterrein niet doorgaan. Je zag het aankomen. Daarvoor hoefde je geen Nostradamus te zijn. Wat mij interesseert is hoeveel deze mislukking heeft gekost en wat die nog gaat kosten. Wanneer het over de pöpkes van Venlo gaat, consulteer ik altijd de Börgemeister van ’t Ven. Hij had het over miljoenen. Zeker als je de uren van ambtenaren en bestuurders die erbij betrokken zijn geweest, omrekent in geld. Dit luchtkasteel heeft in ieder geval meer späön gekost dan het nieuwe voetbalstadion, dat er niet gekomen is.

Over voetballen gesproken. Ik hoorde van de oeits haos veurzitter van Ondernemersvereniging Venlostad.com dat er T-shirts en truien komen met het historische logo van FC VVV. Je weet wel, het logo in de vorm van een wybertje. Ze worden op de Elfde van de Elfde gepresenteerd in zijn kwante-hippewinkel. De selectie van VVV is aanwezig en er hangt een fotoserie met als thema Allemaol d’n Berg op. Nu ik het over de Elfde van de Elfde heb. Jij moet niet te veel kloeke die dag en vooral goed uit de döp kièke. Waarom? Ik heb onlangs de Vors geïnterviewd, maar hij hield zijn lippen stijf op elkaar voor wat betreft de Jubel-Jocushoeëgheid. Degene die het wordt, weet het aevel al. Dat is zeker. Dus staat de persoon in kwestie iets anders dan in andere jaren bij het inschète voor het stadhuis. Het is voor hem als het ware het startschot voor een enerverende periode in zijn leven. Jij hebt daar oog voor, Blônd. Dat het ook na 16×11 jaar weer een man wordt, heb ik wel uit de Vors weten te peuteren.

Nog even over de miljoenen die in het rook zijn opgegaan voor het Grote Venlose Leed dat Kazerneterrein heet. Stel, geleefde sjarmezenger van Tegele en umsjtreke, men had die geïnvesteerd in de amateurcultuur in alle Venlose kernen. Hoe mooi zou dat geweest zijn? Maar nee, er wordt door de gemeente gesneden in amateurcultuur. Spiètig. Prins Koekwaus stuurde mij een berichtje via Facebook met een interessante foto. Een foto van bladmuziek met erboven de titel: ‘Venlo mien kald’. Hopelijk kan ik Prins Koekwaus de klaagzang dit weekend ergens horen zingen.

Hald dich,

Bril  

 

 

 

Ochtendeditie van zaterdag 1 september 2018 (Venlo 657 jaar stad)

Beste vrind Blônd,

Van herte perfitsia! Met de meteorologische records voor Arcen. Maar op de eerste plaats natuurlijk gefeliciteerd met Venlo 675 jaar stad. Heb je de feesploète al klaar liggen? Ik wel, ze zijn schoeftig mooi. Wat ik vandaag zeker doe, is Ik höf mien glaas op alle Venlonaere draaien, gezongen door Wiel Vestjens. De melodie is trouwens niet van een computer, geleefde sjarmezenger vanTegele en kunsmatige intilliegentsies. Giel Aerts is de componist, Frans Boermans de tekstschrijver. Ik höf mien glaas gaat over deze dag, 675 jaar geleden. Ik ga ook naar het Gemeentearchief om de stadsbrief uit 1343 te bekijken. Ik wil wel eens met eigen ogen zien of er werkelijk staat dat Venlo stadsrechten heeft gekregen. Wazel, natuurlijk kreeg Venlo in 1343 stadsrechten. Heel zelden is aevel de innerlijke noodzaak gevoeld daar een beroep op te doen. We zijn vooral un stedje. Grootsteeds? Ik werd een beetje lacherig toen bekend werd dat Venlo tot de grote steden van Nederland wordt gerekend. Maar Roermond is dat ook en dat is echt met krantepepeer toegeplèk.

Nee, Blônd, we zijn een stedje waarvan het bezoekersaantal terugloopt, de winkelleegstand oploopt, de gemeente geld voor versterking van het centrum misloopt en het bestuur van venlostad.com leegloopt. Ook dat is de Venloop. En neem van me aan, het wordt er niet beter op. Om dit te voorspellen hoef je geen Nostrademus te zijn. Wat denk jij dat straks gebeurt, wanneer de minimumprijs voor een krat bier twintig euro wordt? Ken! Nog meer mensen gaan hun bruin euver de päöl kopen. En als ze dan de prijzen spanne in restaurants en bij prijsvechters in Duitsland, vrees ik dat de terugloop hier nog groter wordt. Iets anders. De affaire Oruç. Ik heb geen oordeel over de feiten waarvan hij wordt beschuldigd. Ik weet er het fijne niet van. Maar er is een bericht dat mij opgevallen is. Hij is emotioneel zo geraakt, dat hij zijn raadswerk zestien weken neerlegt. Er is een doktersverklaring overlegd en hij krijgt doorbetaald. Ook de vervangster in de fractie van EENLokaal krijgt de vergoeding. Ik ben niet medisch geschoold, maar als ik lees hoe weerbaar Ali Oruç is op Twitter en Facebook, doemt niet het beeld op van een emotioneel aangeslagen raadslid.

Hald dich,

Bril

Sportbijlage van woensdag 29 augustus 2018

Hoeveel punten zal Lars Unnerstall voor VVV pakken in het seizoen 2018-2019?  Onze doelman verricht wonderbaarlijke reddingen. Redder Lars, El Salvador Unnerstall – het inspireerde beeldend kunstenaar Jos Deenen. Exclusief voor de Venloër Grensbode vervaardigde hij deze collage, waarvoor hartelijk dank!

© Jos Deenen, 2018

Literaire bijlage van woensdag 29 augustus 2018

Een verhaal uit Egypte* uit de tijd dat de farao’s van de klei het er voor het zeggen hadden.

HET HORLOGE

Veertig jaar lang was Jan Verhulst vrachtrijder geweest voor een grote dakpannenfabriek niet ver bij ons buurtschap vandaan, aan de voet van de berg, waar van de klei die deze bevatte dakpannen werden gemaakt.

Veertig jaar lang was hij voor dag en dauw opgestaan om ze te laden en te lossen. Eerst met een Ford, toen met een Renault en weer later met een Citroën. Veertig jaar lang, door weer en wind, zonder het minste krasje, schadevrij.

Dat moest gevierd worden. Omdat de jubilaris bij veel fabrieken in de omgeving een bekende verschijning was, verwachtte de personeelschef veel mensen en hij huurde de Harmoniezaal in de Posthuisstraat af. De zaaleigenaar wist wat hem te doen stond en haalde de sinterklaastroon tevoorschijn, die hij op het podium zette en met slingers versierde. Aan de bovenkant bracht hij een bord aan, waarop in gouden cijfers en met laurier omkranst het getal veertig stond.

Daarna ging de personeelschef bij de plaatselijke juwelier het vergulde horloge afhalen dat hij een maand eerder besteld had, controleerde of de inscriptie van de initialen van de jubilaris en de datum van indiensttreding goed was aangebracht en verzocht de directeur hem dat halverwege het feest te komen overhandigen.

Intussen werd er in huize Verhulst druk gespeculeerd over de eer die hem ten deel zou vallen.

‘Met al dat schadevrij rijden mogen ze je wel een flinke bonus geven,’ zei de oudste zoon.

‘Een extra maandsalaris is toch wel het minste,’ zei de middelste.

‘Als het stormde of onweerde en je was nog niet thuis, stond ik doodsangsten uit,’ memoreerde de vrouw gedragen.

‘Ja, laat ze daar ook maar eens aan denken,’ zei de jongste.

‘Als er één recht op een flinke bonus heeft, dan ben jij het wel,’ zei de oudste dochter.

Enzovoort, enzovoort, iedereen vond dat de directie nu maar eens flink in de buidel moest tasten.

Verhulst zelf liet het gelaten over zich heen gaan en kon er alleen maar over lachen.

‘Recht, recht,’ sputterde hij. ‘Voor die heb je geen rechten, alleen maar plichten.’

‘Dat mag dan misschien zo zijn,’ zei de oudste, ‘maar hoe vaak komt het voor dat ze de Harmoniezaal afhuren?’

‘Ja, ze pakken dit keer flink uit,’ zei de middelste.

‘Ach wat,’ zei de man. ‘Dat komt omdat ze me overal kennen. Ik kom op zoveel plaatsen.’

De oudste hield echter voet bij stuk.

‘Als ze de Harmoniezaal afhuren, dan weet ik het zo net nog niet. Afwachten maar.’

Verhulst haalde zijn schouders op.

‘Eerst zien, dan geloven,’ zei hij.

Toen de grote dag aanbrak, waren de verwachtingen in familiekring hoog gespannen. Eindelijk zou de directie zich van zijn gulle kant laten zien. Het feest was in volle gang, toen de deur van de Harmoniezaal openging en de grote baas binnenkwam. De personeelschef snelde op hem toe om hem uit zijn jas te helpen en hem het horloge te geven, dat hij Verhulst aan het einde van zijn speech moest geven.

De man betrad het podium, maande de zaal tot stilte en roemde ‘s mans verdiensten voor het bedrijf. Én zijn plichtsbetrachting én de no-claimkorting passeerden de revue.

‘En daarom overhandig ik je dit cadeau,’ zei hij ten slotte. ‘Alsjeblieft!’

Hij stak zijn hand in de binnenzak van zijn colbert, haalde er de cassette met het horloge uit en gaf het met een flinke handdruk aan Verhulst, die het horloge te voorschijn haalde en omhoog stak. Iedereen klapte plichtmatig, in de vaste vooronderstelling dat dit niet het einde was, maar er nog iets zou komen. Eindelijk zou er recht worden gedaan.

Toen het applaus wegstierf, zette de personeelschef het Lang zal hij leven in, dat al snel door de zaal werd overgenomen. Toen ook dat wegstierf, stapte de directeur van het podium af en begaf zich naar de bar, waar hij een Courvoisier bestelde en een dikke sigaar opstak. Blakend van weelde onderhield hij zich met de eigenaar van de zaal, die hij nog kende van de lagere school. Lachend haalden ze herinneringen op.

Toen hij zijn cognac en sigaar op had en er ook geen schelmstreken meer op te halen vielen, stak hij zijn hand op naar de jubilaris, die even dacht dat de man hem bij zich riep om uiteindelijk toch recht te doen. Zelf had hij er een hard hoofd in, maar het zou leuk zijn geweest voor zijn aanhang. In plaats daarvan zwaaide de oude naar hem en liep naar de kapstok. Daar bedacht hij zich. Sommigen zagen het en stootten elkaar aan.

‘Nu komt het,’ zei de een.

‘Hoogste tijd,’ meende de ander.

Hij stak zijn hand in zijn binnenzak, haalde er een enveloppe uit, stak hem in de lucht en liep ermee naar de jubilaris.

‘Hier’, zei hij tot hem. ‘Helemaal vergeten.’

Zijn gezinsleden haalden opgelucht adem en iedereen begon te klappen.

Daar keek de directeur toch wel van op. Wat gebeurde er, waarom werd er weer geklapt? Hij snapte het niet helemaal, maar wat gaf het ook? Hij had gedaan wat hij moest doen. Kordaat zette hij zijn hoed op, knoopte zijn jas dicht en liep naar buiten.

Gespannen keek het publiek toe hoe de jubilaris de enveloppe opende en in de lach schoot, een grimmige, honende lach. Hij toonde wat erin zat: het garantiebewijs van het horloge.

Met tranen doordrenkt fietspad in Egypte, buurtschap tussen Venlo en Tegelen

Ochtendeditie van woensdag 29 augustus 2018

Van onze correspondent in het Grensland

We zijn altijd spits op verweesde automaten aan straat. Buiten dienst gestelde automaten voor nylonkousen, condooms, snacks, tabakswaren en wat dies meer zij. Mooie uitdrukking toch? Wat dies meer zij. Ook al in onbruik geraakt net als automaten aan straat. Bij de dienstingang van Frischdienst Kaas op de hoek van de Synagogenstrasse en Marktplatz in Kaldenkerken hangt een mysterieus kastje van Agfa. Het is dan weliswaar geen automaat, maar toch. Alleen al hoe het in de hoek is opgehangen, roept vragen op. Waarom niet iets meer naar rechts? Compositorisch gezien was dat beter geweest. De uitdrukking ‘je in een hoek laten drukken’, heeft hier een bijzondere dimensie gekregen. Hoe komt de Agfa Color Service Box er en door wie werd hij gebruikt? Wisselden hier ten tijde van de Koude Oorlog spionnen en een lokale agent van de Stasi berichten uit? Waarom wordt de plek bewaakt met een camera, zoals te lezen staat op het witte bordje op de blauwe deur?

In de goede oude tijd van de analoge fotografie deponeerden fotografen en fotovakhandelaren, wanneer ze hun nering sloten, de belichte fotorolletjes van hun klanten in deze blikken kastjes. Bodes van de fotolaboratoria hadden de sleutels. ’s Nachts maakten ze een ronde door verschillende steden en dorpen in een bepaalde regio en haalden de rolletjes op. Bij een volgende ronde werden de ontwikkelde foto’s en de bijbehorende negatieven weer in de Agfa Color Service Box gelegd. Het kastje in Kaldenkerken is circa 35 bij 50 bij 35 centimeter groot. De vormgeving is typisch voor de jaren zeventig van de vorige eeuw. Door de triomfale zegetocht van de digitale fotografie is de Agfa Color Box buiten gebruik geraakt. Het is erfgoed uit de epoque van de analoge fotografie geworden. Erfgoed om te koesteren, voegen we er gehaast aan toe.

Onze belangstelling voor het kastje en zeker het feit dat we het uitgebreid gingen fotograferen, wekte argwaan bij een toevallig passerende fietser van onbestemde leeftijd. Hij reed richting het centrum van Kaldenkerken of kwam ervandaan. Als door een wesp gestoken, remde hij. Wat spoken die twee (wij dus) daar uit bij de dienstingang van Frischdienst Kaas, moet hij hebben gedacht. Je hoort heutzutage alleen maar over narigheid. De man observeerde ons opvallend. Toen we even later lege flessen deponeerden in de daarvoor bestemde glasbakken op de Marktplatz, cirkelde hij op de fiets om onze auto. Terug richting Venlo reden wij in een slakkengang achter hem aan. Hij draaide zich verschillende malen om en keek ons nerveus aan. In de Bahnhofstrasse passeerden we hem. We wuifden nog even. De heer van onbestemde leeftijd stapte van zijn rijwiel met trommelremmen, greep naar zijn telefoon en maakte een digitale foto van onze auto. In tegenstelling tot vroeger, de tijd van de Agfa Color Service Box, kon hij meteen vaststellen of de foto gelukt was. Een vooruitgang, inderdaad.

We gaan graag naar Frischdienst Kaas in Kaldenkerken vanwege het altijd wisselende assortiment en de uiterst gunstige prijs-kwaliteitverhouding. Bovendien is boodschappen doen hier precies het tegenovergestelde van funshoppen, waaraan wij een hekel hebben. Zowel het exterieur en interieur van de winkel is overweldigend sober. Less is more. Niks geveinsde gezelligheid, goddank. Zonder ooit in het land geweest te zijn, hebben we bij Frischdienst Kaas toch het gevoel in een staatswinkel in het Noord Korea van Kim Jong-Un te zijn. De temperatuur in de winkel is rond de 7 graden Celsius. Eigenlijk is het één grote koelcel.

Foto’s Meer*Wolff en website Frischdienst Kaas