Categorie: Das Wort zum Sonntag

Sportbijlage van zondag 25 november 2018

Sportbijlage van zondag 25 november 2018

Op de dag dat VVV thuis in De Koel de subtopper speelt tegen AZ, heb ik de ESSO elftalplaat voor me liggen van V.V.V. (ja, ja de hoofdletters die de naam van onze club vormen, werden toen nog gescheiden door punten) van het seizoen 1958-1959. Schreef ik seizoen 1958-1959? Ik bedoel glorieseizoen, want op zondag 17 juni 1959 won V.V.V. de K.N.V.B.-beker. In ’s-Gravenhage, zoals Den Haag destijds heette, tegen A.D.O. Heerlijk trouwens allemaal de punten tussen de hoofdletters, die er staan omdat het afkortingen zijn. A.D.O. is een acroniem voor Alles Door Oefening. Vervloekt de spellingshervormingen.

Aan de lezers en lezeressen van de Venloër Grensbode de volgende vraag: noem de namen van de spelers op deze elftalfoto, gemaakt aan De Kraal.

Over ESSO gesproken. Aan de zuidzijde van de Koninginnesingel lag in de jaren vijftig het prachtige ESSO-tankstation met het karakteristieke V-dak van architect Willem Marinus Dudok. Het tankstation bestond was er in verschillende uitvoeringen en wordt thans gerekend tot de Top 100 van de wederopbouwarchitectuur in Nederland. Helaas… in Venlo is het afgebroken. In schaal H0 (1:87) heeft de firma Busch een bouwpakket van dit type Esso-tankstation op de markt gebracht.

Advertenties
Middageditie van zondag 5 augustus 2018

Middageditie van zondag 5 augustus 2018

Geachte Redacteur,

Hierbij wil ik reageren op de ingezonden brief van ene Annie in uw editie van 1 augustus j.l., waar zij Uw blad wereldvreemdheid en droogheid verwijt, ‘droogheid van Uw orgaan’, notabene. Als Uw correspondent uit Egypte* voel ik mij direct aangesproken. Wie wil er nu naar zijn hoofd geslingerd krijgen dat hij zijn ogen sluit voor de recente actualiteit: de grote droogte van dit moment en het feit dat er sinds het aantreden van wethouder Pollux – met haar man Herm aan haar zijde – geen parkeergarage meer is ingestort en VVV het nog steeds goed doet? Meer dan alles ter wereld gaat de recente actualiteit mij ter harte, getuige onderstaand gedicht dat ik speciaal voor Annie en de haren heb geschreven.

Met dank voor plaatsing.

Uw correspondent in Egypte*.

P.S. 1. Is zij soms een populiste?

P.S. 2. U houdt die foto van het opdrogend fietspad in Egypte* er toch zeker wel in, hè? De mensen hier zijn er erg van gecharmeerd.

DE GROOOTE DROOGTE

Voor Annie

Het begon, zoals nu, met grote hitte en watergebrek,

toen vielen de rivieren droog en het IJsselmeer verdampte,

de regering riep de mensen dringend op tot kalmte,

tevergeefs, iedereen wilde als de sodemieter weg.

 

De regen verplaatste zich naar het verre zuiden

en streek ten slotte in Centraal Afrika neer,

waar de woestijnen veranderden in weelderige tuinen

en de Sahelgebieden in één groot binnenmeer.

 

De Nederlanders vertrokken naar de Middellandse Zee

met hun caravans en boten achter zich aan,

maar de regeringen van Noord-Afrika zeiden nee

en de Nederlanders bleven daar met open monden staan.

Opdrogend fietspad in Egypte*

* Buurtschap tussen Venlo en Tegelen door liefhebbers bezocht vanwege het empatisch Opdrogend Fietspad

 

 

 

 

Middageditie van zondag 29 juli 2018

Middageditie van zondag 29 juli 2018

Wie de Boekend nadert of eruit vertrekt, ziet het bord Geef elkaar de ruimte. In zwarte letters op een geel fond. We hebben iets met dit type borden.

Het bewuste bord in de Boekend (foto met dank aan Joop Bluming)

Op de Kaldenkerkerweg bevestigde de gemeente in 2016 een bord, waarop de mededeling stond V.R.I. niet in werking. Ik informeerde bij een aanwonende, maar zij wist ook niet wat de V.R.I. was, laat staan dat het haar opgevallen was dat deze buiten werking was gesteld of spontaan ermee opgehouden was.

In 2007 werden aan de Venloseweg in Tegelen vier borden geplaatst, waarop te lezen stond Bedankt voor uw begrip. De werkzaamheden aan deze verkeersaorta  duurden maar en duurden maar. De ene na de andere deadline verstreek. Indachtig het motto van de Venloër Grensbode ging er geen dag voorbij, zonder dat er genäöld werd. Oproer dreigde, gebalde vuisten werden geheven naar het boven ons gesteld gezag. Een verkeersdeskundige met een groot psychologisch talent kwam met de oplossing. Zet er borden neer, waarop we de automobilisten bedanken voor hun non-existent begrip. Geniaal.

Prentbriefkaart van het Julianapark met keurige bloemperken en wandelaar met zonnebril, begin jaren zestig (collectie Venloër Grensbode) 

In onze jeugd had de parkwachter het voor het zeggen in het Julianapark. Het was een heer op leeftijd die toezicht hield op orde en netheid. Over het gras lopen was uit den boze. Overal waren bordjes geplaatst, waarop te lezen stond: Verboden de grasperken te betreden. De man droeg een zwart uniform en een pet met boven de klep in gouden letters zijn gewichtige functie. Parkwachter. Op veilige afstand en startklaar om weg te rennen, riepen wij soms brutaal: “Hé, parkjoets!” naar hem. Als hij ons had gehoord, gingen we meteen rennen. Vanwege zijn gevorderde leeftijd kon hij ons niet inhalen.

Close up van het bewuste bord in de Boekend, vanuit dit standpunt gefotografeerd valt de punt achter de mededeling extra op (foto met dank aan Joop Bluming)  

Maar goed, op deze zondagmorgen zonder zorgen, terug naar Geef elkaar de ruimte. Het bord op de grens van de Boekend en Blerick is een afgrondelijk aforisme. Het zou ook niet misstaan langs de digitale snelweg die leidt langs Facebook en de meest uiteenlopende fora, toch? Wij zijn het niet vaak met de gemeente Venlo eens, mede gelet op onze zinspreuk Diem non lamentatur diem non vivitur. Maar wat hier staat, zouden we eigenlijk van alle daken willen schreeuwen. Geef elkaar de ruimte.

Ochtendeditie van zaterdag 28 juli 2018

Ochtendeditie van zaterdag 28 juli 2018

De bloedmaan dus. Mooi woord, proef het maar op de lippen door het zacht uit te spreken: bloedmaan, bloedmooi, Pleegzuster Bloedwijn. Prachtige foto’s ook in de media. Maar wel vooraf. Net een kosmisch frietei. Reden te meer om naar de Groote Heide te gaan. Daar heb je het mooiste zich op het zwerk boven ons. We waren niet alleen. Drommen mensen in zomerse kledij gooiden zichzelf ten prooi aan de teken, die hier ongetwijfeld huizen. Het duurde lang en we moesten erop gewezen worden, maar eindelijk verscheen de bloedman aan de hemel. Een bloedmaan die aan bloedarmoede leed, was ons astronomisch non-oordeel. Het rood van een salonsocialist, was ons politiek non-oordeel.

De fles wijn, meegenomen om het fenomeen te vieren en overigens geen Pleegzuster Bloedwijn, ging niet open. Vooralsnog blijf mijn favoriete bloedmaan een frietei in een loketje bij Automatiek Piccadilly. De bloedmaan in de Volkskrant en Het Parool van gisteren waren vol en sensueel rood. In werkelijkheid op de Groote Heide viel ze tegen. Zoals een film naar een boek ook vaak schijnt tegen te vallen. Overigens zijn er Bijbelexegeten in de Verenigde Staten, die ervan overtuigd zijn dat de bloedmaan van gisteren het Einde der Tijden aankondigde. Vandaag vergaat de wereld. Wakker blijven dus, want je zou maar in slaap gesukkeld zijn als Het Zover is.

Reageren? Stuur geen e-mail naar de redactie van de Venloër Grensbode: redactievenloërgrensbode@xs4all.nl

Middageditie van zondag 22 juli 2018

Middageditie van zondag 22 juli 2018

De Venloër Grensbode is verwonderd door het werk van fotograaf Dick Schoenmakers. Zijn kijk op het vertrouwde en overbekende Venlo zorgt ervoor dat onze ogen anders opengaan. Alsof een oogheelkundige nieuwe lensjes heeft geplaatst, waardoor we weer de verwonderlijke blik hebben teruggekregen. Verwondering is vaak de opmaat naar nieuwe inzichten en kennis.

Neem de foto’s van de Sint-Martinuskerk. Wanneer iemand dwingend zegt: ‘Sluit nu je ogen! Stel je voor dat je in de Sint-Martinuskerk staat,’ dan verschijnt voor ons geestesoog het interieur. Daarvoor hoef je geen Victor Mids te zijn of Rasti Rostelli. We zijn er zo vaak geweest, dat we uit ons geheugen ogenblikkelijk het beeld ervan kunnen oproepen. Wanneer de foto van de Sint-Martinuskerk van Dick Schoenmakers over ons geheugenbeeld is geschoven, is er iets wonderlijks gebeurd. De ribben staan er nog, de gewelven en muren zijn verdwenen. Vanuit een laag standpunt kijken we naar de blote hemel boven de kerk. We zijn verwonderd.

De laatste vijftig jaar zijn de kerken in katholiek Nederland leeggelopen. Het geloof sloot niet meer aan bij een sterk veranderende wereld. Het instituut kerk werd meegesleurd in een draaikolk van afschuwelijke schandalen. Steeds minder mensen komen in de kerk om hun geloof te belijden. Bezoeken vanuit cultuurhistorische interesse nemen echter toe. Ook lopen veel mensen er vanuit een gehaaste buitenwereld binnen vanwege de rust.

Dick Schoenmakers: “Steeds meer kerken staan leeg. Er wordt naar nieuwe bestemmingen gezocht. Dit gebeurt naar mijn idee niet altijd op respectvolle wijze. Denk aan appartementencomplexen en trampolinehallen. Het is toch niet wat wij willen.” De fotograaf, die benadrukt niet kerks te zijn, komt vaak in deze monumentale bouwwerken. Waarom? “Omdat ze een belangrijk deel van onze identiteit en geschiedenis uitmaken en tegelijkertijd een houvast en punt van rust zijn. Ik vind dat we naar de toekomst moeten kijken en na moeten gaan denken welke nieuwe invulling er gegeven kan worden aan deze gebouwen. Ik heb er daarom voor gekozen om beelden te maken die laten zien hoe imposant de gebouwen zijn, maar ook om een frisse wind te laten waaien. e problematiek van de leegstand van kerken, heb ik Changing Belief genoemd. Ik wil de mensen dus graag met mijn foto’s aan het denken zetten!’

Editie van zondag 15 juli 2018

Editie van zondag 15 juli 2018

 

De rivier is sedert naar het Westen blijven stroomen en de menschen zijn blijven voorttobben – uit: De Uitvreter, Nescio

Ook ongevraagd wil ik het wel vertellen. Neem de bus van Venlo met bestemming Roermond over de oostelijke Maasoever. Het is een mooie rit, geruststellend en rustgevend. Ga op het puntje van de bank zitten, zodra u de dorpskern van Belfeld bent gepasseerd en kijk naar het westen. Arriva voert u hoogverheven in de bus over de Rijksweg Zuid. Op zeker moment ziet u in de verte een mooie, flauwe bocht van de Maas. Nesciaans in lome schoonheid. Bij de volgende gelegenheid zal ik de fotocamera  van mijn mobiele telefoon in gereedheid houden.

Maas                                                                                                                                                         Traag stroomt de Maas naar zee. In een bed dat in een onmetelijke tijd in de aarde werd gesleten. Het water dat nu hier voorbijgaat, stroomde ooit langs dorpen en steden in het zuiden. Ook giste­ren, een week, maand, jaar of eeuw geleden bracht de Maas water naar hier. Water dat verder stroomde langs dorpen en steden in het noorden en westen, op zoek naar het diepste punt, waar de rivier samenvloeit met de zee.

De Maas verbindt. Zuid met midden, midden met noord. En omgekeerd. Wanneer een pont niet langer toereikend is , bouwen mensen een brug over haar. Verbinden oost met west. En omgekeerd. De Maas inspireert. Dorpen en steden aan de stroom ontlenen er hun charme aan. Water trekt, zegt men. Bewoners van de steden en de dorpen aan de Maas hebben een band met de rivier. Noemen haar liefkozend Mooder Maas. Ze wordt bezongen; is muze van dichters, schilders, filmers en fotografen. Werd vereerd zelfs, aangeroepen.

De Maas bracht klei, grind, zand. Vuursteen opgeraapt door de eerste mensen die aan haar oevers verschenen. De handel over de Maas bracht welvaart. Met de goederen werden ideeën, visies en verwachtingen uitgewisseld.  Uitgewisseld vaak in talen en tongvallen die niet hetzelfde waren.

Maas bron van leven, voorwaarde voor leven. Geliefd, maar ook gevreesd om haar grilligheid. Vooral in de wintermaanden kan de waterstand in korte tijd stijgen en verandert de Maas van een lieflijke, zacht kabbelende waterstroom in een woest stromende, kolkende waterwolvin die meedogenloos in dorpen en steden binnendringt. Als een ongenode gaste. Gevelstenen, foto’s en verhalen   getuigen ervan.

Sef Derkx

Reageren? Stuur een e-mail naar de redactie van de Venloër Grensbode: redactievenloergrensbode@xs4all.nl

 

 

 

Editie van zondag 8 juli 2018

Editie van zondag 8 juli 2018

De winkel staat vermeld in De Straten te Venlo. Het heerlijke boek van Henri Uyttenbroeck uit 1914. ‘De Gouden Appel, heden bewoond door den horlogemaker J. Canjels – van Well,’ schrijft hij.

Uitsnede prentbriefkaart jaren dertig, bij pijl De Gouden Appel van de familie Canjels

In het midden De Gouden Appel, jaren zestig (met dank aan Mooder Maas)

Eigenaar Wiel Canjels en mijn vader waren dikke vrienden. Ze hadden elkaar leren kennen tijdens de mobilisatie. Ter verdediging van onze landsgrenzen waren ze in Schandelo gestationeerd. Geen Duitser gezien, laat staan tegengehouden, maar verschrikkelijk veel lol gehad. Het was een gouden, onbezorgde tijd geweest. In de jaren vijftig en zestig troffen ze elkaar vaak bij De Witte. Daar werd na het werk gekaart en het kleine en grote nieuws uitgewisseld. Eens in de zoveel weken ging mijn vader op de vrije zaterdagmiddag naar Canjels om de administratie bij te werken. En om een ketske te drinken. Want erin speeje deden ze alle twee niet.

Mobilisatie in Schandelo; in rode cirkel Wiel Canjels (links) en Wiel Derkx

Wiel Canjels had een mooie uitstraling. Hij was een elegante en humoristische man. Ik trof hem eens bij Lektuurhallen Kortooms in de Klaasstraat. De eigenaar was ook al zo’n legendarische Venlonaar. Met een joyeus handgebaar vroeg Canjels om La Gazette du Peuple. Wiel sprak met hoofdletters daar waren hoofdletters staan. Lachend overhandigde meneer Kortooms hem de Volkskrant. Achter mij in de rij bij de kassa stonden twee oudere dames. ‘Waat unne nette hieër,’ fluisterde de een. ‘Jao, det is de Kop van Canjels,’ antwoordde haar vriendin met de hand voor de mond. Het was net een dialoog uit een absurde film. Prachtig. Wiel Canjels en mijn vader zijn dood, meneer Kortooms ook. De twee vriendinnen in de rij? Waarschijnlijk zijn ze ook overleden, anders zijn ze stok- en stokoud en kunnen ze de Venloër Grensbode alleen met bril lezen. En een ketske, wie zou dat nog in een café bestellen? Je wordt niet vol aangezien.

Ontwerp Piet van der Hem, druk Samuel Lankhout voor de Campagne ter promotie van het boek, 1921 (collectie Rijksmuseum)

In de bijlage Sir Edmund van La Gazette du Peuple van dit weekend staat het artikel ‘Waarom zouden jongeren überhaupt moeten lezen?’. Een retorische vraag, toch? Ik heb het artikel in ieder geval bewust overgeslagen. Wedden dat het over ontlezing gaat en dat dit een zorgwekkend fenomeen is. Of dat het best meevalt met de ontlezing. Jongeren besteden immers veel tijd aan WhatsApp. Ontlezing is van vele tijden. In de jaren dat een cafébezoeker nog gewoon een ketske kon bestellen bij de kastelein, werd ontlezing al aanbevolen. Wanneer ik weer eens met mijn neus in een boek zat, zei mijn moeder vaak: ‘Lees niet zoveel, je bederft je ogen nog!’ Ze heeft gelijk gehad. Enkele jaren geleden ben ik staar geopereerd. Aan beide ogen. Door een Zweedse oogheelkundige. Vorig jaar volgden twee laserbehandelingen voor nastaar.Toch kan een boek een uitkomst zijn. Wie vliegangst heeft en in den vreemde al op de eerste dag ten prooi valt aan verterende heimwee, is maar wat geholpen met een reisboek. Meestal is een boek mooier dan de reis. Of een fles wijn of film.

Ontwerp Piet van der Hem, druk Samuel Lankhout voor de Campagne ter promotie van het boek, 1921 (collectie Rijksmuseum)

O ja, koop een boek koop in de boekhandel, een echte winkel dus aan een straat. Waar echte mensen werken, die verstand hebben van boeken. Begin jaren twintig startte de Nederlandsche Uitgeversbond een campagne om het lezen te bevorderen. Kunstenaar Piet van der Hem kreeg de opdracht affiches te ontwerpen. Door hun schoonheid en boodschap ontstegen ze hun doel en tijd en werden opgenomen in de collectie van het Rijksmuseum. Terecht.

Ontwerp Piet van der Hem, druk Samuel Lankhout voor de Campagne ter promotie van het boek, 1921 (collectie Rijksmuseum)

Reageren? Stuur een e-mail naar de redactie van de Venloër Grensbode redactievenloergrensbode@xs4all.nl.