Categorie archief: Grenslandberichten

Ochtendeditie van woensdag 29 augustus 2018

Van onze correspondent in het Grensland

We zijn altijd spits op verweesde automaten aan straat. Buiten dienst gestelde automaten voor nylonkousen, condooms, snacks, tabakswaren en wat dies meer zij. Mooie uitdrukking toch? Wat dies meer zij. Ook al in onbruik geraakt net als automaten aan straat. Bij de dienstingang van Frischdienst Kaas op de hoek van de Synagogenstrasse en Marktplatz in Kaldenkerken hangt een mysterieus kastje van Agfa. Het is dan weliswaar geen automaat, maar toch. Alleen al hoe het in de hoek is opgehangen, roept vragen op. Waarom niet iets meer naar rechts? Compositorisch gezien was dat beter geweest. De uitdrukking ‘je in een hoek laten drukken’, heeft hier een bijzondere dimensie gekregen. Hoe komt de Agfa Color Service Box er en door wie werd hij gebruikt? Wisselden hier ten tijde van de Koude Oorlog spionnen en een lokale agent van de Stasi berichten uit? Waarom wordt de plek bewaakt met een camera, zoals te lezen staat op het witte bordje op de blauwe deur?

In de goede oude tijd van de analoge fotografie deponeerden fotografen en fotovakhandelaren, wanneer ze hun nering sloten, de belichte fotorolletjes van hun klanten in deze blikken kastjes. Bodes van de fotolaboratoria hadden de sleutels. ’s Nachts maakten ze een ronde door verschillende steden en dorpen in een bepaalde regio en haalden de rolletjes op. Bij een volgende ronde werden de ontwikkelde foto’s en de bijbehorende negatieven weer in de Agfa Color Service Box gelegd. Het kastje in Kaldenkerken is circa 35 bij 50 bij 35 centimeter groot. De vormgeving is typisch voor de jaren zeventig van de vorige eeuw. Door de triomfale zegetocht van de digitale fotografie is de Agfa Color Box buiten gebruik geraakt. Het is erfgoed uit de epoque van de analoge fotografie geworden. Erfgoed om te koesteren, voegen we er gehaast aan toe.

Onze belangstelling voor het kastje en zeker het feit dat we het uitgebreid gingen fotograferen, wekte argwaan bij een toevallig passerende fietser van onbestemde leeftijd. Hij reed richting het centrum van Kaldenkerken of kwam ervandaan. Als door een wesp gestoken, remde hij. Wat spoken die twee (wij dus) daar uit bij de dienstingang van Frischdienst Kaas, moet hij hebben gedacht. Je hoort heutzutage alleen maar over narigheid. De man observeerde ons opvallend. Toen we even later lege flessen deponeerden in de daarvoor bestemde glasbakken op de Marktplatz, cirkelde hij op de fiets om onze auto. Terug richting Venlo reden wij in een slakkengang achter hem aan. Hij draaide zich verschillende malen om en keek ons nerveus aan. In de Bahnhofstrasse passeerden we hem. We wuifden nog even. De heer van onbestemde leeftijd stapte van zijn rijwiel met trommelremmen, greep naar zijn telefoon en maakte een digitale foto van onze auto. In tegenstelling tot vroeger, de tijd van de Agfa Color Service Box, kon hij meteen vaststellen of de foto gelukt was. Een vooruitgang, inderdaad.

We gaan graag naar Frischdienst Kaas in Kaldenkerken vanwege het altijd wisselende assortiment en de uiterst gunstige prijs-kwaliteitverhouding. Bovendien is boodschappen doen hier precies het tegenovergestelde van funshoppen, waaraan wij een hekel hebben. Zowel het exterieur en interieur van de winkel is overweldigend sober. Less is more. Niks geveinsde gezelligheid, goddank. Zonder ooit in het land geweest te zijn, hebben we bij Frischdienst Kaas toch het gevoel in een staatswinkel in het Noord Korea van Kim Jong-Un te zijn. De temperatuur in de winkel is rond de 7 graden Celsius. Eigenlijk is het één grote koelcel.

Foto’s Meer*Wolff en website Frischdienst Kaas

Advertenties

Avondeditie van woensdag 15 augustus 2018

(van onze correspondent in het Grensland)

Wij waren in het het dorp Beeck bij Wegberg, waar wij het verhaal hoorden over een poedel die dusdanig kon blaffen dat velen er de naam Adenauer in meenden te horen. Het bazinnetje van de hond was de exploitante van het voor Beeck wel erg werelds hotel Zur Post. Inmiddels is het horecapand in verregaande staat van verval geraakt. Maar toch gloort nog iets van de grandeur van vroeger. Hotel Zur Post had een Spiegelzaal waar gedanst werd. Rijke industriëlen uit grotere plaatsen uit de omgeving kwamen in de jaren van het Wirtschaftwunder naar hier om anoniem de bloemetjes buiten te kunnen zetten. Vaak in gezelschap van hun secretaresse of maîtresse.

Hotel zur Post, vergane glorie in de dorpskern van Beeck

De exploitante van Zur Post stond wijd en zijd bekend als Tante Juliane. Het was een pronte dame. Maar terug naar haar poedel. Op zekere dag werd het geblaf opgenomen met een bandrecorder. De geluidsband werd opgestuurd naar bondskanselier Konrad Adenauer. De tijd verstreek en de hoop een reactie te ontvangen was allang vervlogen, toen die alsnog kwam .De bedankbrief van Adenauer werd ingelijst en  sierde lang de gelagkamer van Zur Post.

Een lichtbak van Hannen Alt met de naam van de legendarische Tante Juliane die van niemand tante was 

Tante Juliane – die overigens van niemand in Beeck echt een tante was, ze had de tante-status – is reeds lang geleden overleden. Haar door en door verwende poedel ging haar voor naar de hondeneeuwigheid. Het hotel Zur Post met de prachtige Spiegelzaal, waar buitenechtelijke dansparen zich ontelbare malen gespiegeld zagen, raakte in verval. Een projectontwikkelaar kocht het pand op. Op een kwade dag stond een container voor de deur. Leden van de Heimatverein Beeck redde een portret in olieverf van Tante Juliane. Speciaal voor de Venloër Grensbode werd het uit het depot van het Flachsmuseum gehaald. Onze gids in Beeck, Paul Winkens (1938), was meer dan bereid om met Tante Juliane te poseren voor het etablissement dat eens de roem van het dorp was.

Paul Winkens met het portret in olieverf van Tante Juliane

Tot slot attenderen wij liefhebbers van het langzaam verdwijnend cultuurgoed ‘automaat aan de straat’ erop dat aan de gevel van de Kneipe Flachse aan de Kirchplatz in Beeck nog een sigarettenautomaat hangt. In Nederland zijn sigarettenautomaten aan de openbare weg inmiddels door de overheid verboden.

Door de Nederlandse overheid verboden, maar ook in het Duitse Grensland verdwijnend cultuurgoed: de sigarettenautomaat aan de openbare weg