Nieuw licht op een door drank verduisterde nacht – Extrabulletin van zondag 25 november 2018

Nieuw licht op een door drank verduisterde nacht – Extrabulletin van zondag 25 november 2018

Geachte heer hoofdredacteur van de Venloër Grensbode,

Er is nieuwe evidentie rond het verblijf van Gerard Reve en zijn reiskompanen in  kasteel Holtmühle op 23 maart 1997. Ik schreef erover in een eerdere editie van de Venloër Grensbode.

Gemak dient de mens, dus hierbij de link: https://venloergrensbode.wordpress.com/2018/07/19/avondeditie-van-donderdag-19-juli-2018-literaire-bijlage-je-bederft-je-ogen-nog/

Een van de ooggetuigen, de dichter Jean Pierre Rawie, blikt in de rubriek Achterwaarts! van het blad Argus op deze fameuze nacht  in Tegelen terug.  Met dank aan Fons Wijers, die me het betreffend exemplaar van Argus overhandigde.

Met literaire groeten,

Willem Kurstjes – Correspondent te Egypte, buurtschap tussen Venlo en Tegelen bekend om zijn opdrogend fietspad.

 

Advertenties
Literatuurbijlage van zondag 25 november 2018

Literatuurbijlage van zondag 25 november 2018

Het is weldra een kwart eeuw geleden.

Op 20 december 1993 trad de Maas buiten haar oevers op verschillende plaatsen in Limburg. Venlo en de buurgemeenten werden zwaar getroffen.

Ongeveer acht procent van de oppervlakte van de provincie Limburg stond onder water. Bijkans twaalfduizend mensen werden geëvacueerd. De totale schade bedroeg 254 miljoen gulden. Nooit eerder was zo’n hoge afvoer gemeten: 3120 m3/sec. In Borgharen bereikt de Maas een recordhoogte van 45,90 meter boven NAP.

Daan Doesborgh biedt met liefde aan de lezeressen en lezers dit gedicht aan over de watersnood van het rampjaar 1993.

Maas

Het heeft nog niet zo lang geleden

een keer met hoog peil gevroren,

het dorp lag onder water te slapen

en nadat het zakte kransten

knapperige Degasjurken alle stammen

 

Wij gleden op een baan naar de beek, de morsige wei

was nog nooit zo Tsjaikovski geweest

brandnetels lagen opgebaard in glazen kisten

die bij nader laarzenstampend inzien

van ijs als stuivende suiker waren

 

Rond wat ik nog van de watersnood in ’93 wist

ligt een haastige dijk van geel zand en videobanden

witte laarzen plassen door een straat bruin water

mijn oma ziet uit het raam hoe de oever haar dagelijks nadert

Kerst met Wim Kok bij mijn tante

 

Op de zolder van het ondergelopen huis

slaapt mijn oom met drie katten en een papegaai

Hij klimt in de achtertuin via een kruiwagen over een ladder

richting mijn latere slaapkamerraam, maar

ik ben vijf en durf niet te gaan kijken

 

Sportbijlage van zondag 25 november 2018

Sportbijlage van zondag 25 november 2018

Op de dag dat VVV thuis in De Koel de subtopper speelt tegen AZ, heb ik de ESSO elftalplaat voor me liggen van V.V.V. (ja, ja de hoofdletters die de naam van onze club vormen, werden toen nog gescheiden door punten) van het seizoen 1958-1959. Schreef ik seizoen 1958-1959? Ik bedoel glorieseizoen, want op zondag 17 juni 1959 won V.V.V. de K.N.V.B.-beker. In ’s-Gravenhage, zoals Den Haag destijds heette, tegen A.D.O. Heerlijk trouwens allemaal de punten tussen de hoofdletters, die er staan omdat het afkortingen zijn. A.D.O. is een acroniem voor Alles Door Oefening. Vervloekt de spellingshervormingen.

Aan de lezers en lezeressen van de Venloër Grensbode de volgende vraag: noem de namen van de spelers op deze elftalfoto, gemaakt aan De Kraal.

Over ESSO gesproken. Aan de zuidzijde van de Koninginnesingel lag in de jaren vijftig het prachtige ESSO-tankstation met het karakteristieke V-dak van architect Willem Marinus Dudok. Het tankstation bestond was er in verschillende uitvoeringen en wordt thans gerekend tot de Top 100 van de wederopbouwarchitectuur in Nederland. Helaas… in Venlo is het afgebroken. In schaal H0 (1:87) heeft de firma Busch een bouwpakket van dit type Esso-tankstation op de markt gebracht.

Huisnummer-mysterie op Kazerneterrein (avondeditie van zaterdag 24 november 2018)

Huisnummer-mysterie op Kazerneterrein (avondeditie van zaterdag 24 november 2018)

Stichting Ons Fort heeft de sympathie van de Venloër Grensbode. De vrijwilligersorganisatie waakt over Fort Sint-Michiel en draagt bij aan het beheer en behoud van het militair monument op de Blerickse Maasoever. In de voormalige officiersmess op het Kazerneterrein heeft Stichting Ons Fort een passend onderkomen. Ze organiseren er onder heel veel meer tentoonstellingen, rondleidingen, workshops voor de jeugd en lezingen. Afgelopen zondag wilde voorzitter Corina Brouwers de deur openen, toen haar oog viel op het nieuwe huisnummer 23. Heeft kort na de inkomst in ons land van Sinterklaas wellicht de Huisnummer-Piet toegeslagen?

Het gewraakte nieuwe huisnummer

Corina Brouwers: ‘Het huisnummer was er opeens, ook aan de andere gebouwen op het kazerneterrein. Vrijdag waren ze er nog niet, dat weet ik zeker. Tot zondag had iedereen als adres Garnizoenweg 3 met toevoeging Gebouw en vervolgens een kleine letter van het alfabet. Wij als Ons Fort hebben het adres Garnizoenweg 3 Gebouw i.’

Zondagavond ging Brouwers aan de slag op internet. Bij Google was het nog altijd Garnizoenweg 3 en ook op de website van de Rijksdienst voor het Cultuur Erfgoed was er sprake van dat adres.

VG: Dus maandagmorgen meteen contact gezocht met de gemeente Venlo neem ik aan?

Corina Brouwers ‘Zeker, ik heb een mail gestuurd naar Projectgroep Kazernekwartier van de gemeente. Binnen een dag kwam er een reactie. De projectgroep wist van niets en had geen idee hadden waar de nummering vandaan kwam. Vanzelfsprekend ook een mail gestuurd naar onze wethouders. Er zijn vier betrokken wethouders, die elk een onderdeel van het kazernekwartier in hun portefeuille hebben vandaar. Binnen een uur was er een antwoord van Alexander Vervoort, dat hij het ook vreemd vond aangezien de plannen voor het terrein helemaal stil liggen. Afgelopen maandag hadden we de Erfgoedstaf van de gemeente op bezoek. Zij begrepen er ook niets van, het was in hun ogen gewoon Garnizoensweg 3 Gebouw i. Vrijdagmiddag kreeg ik een telefoontje van Aukje Reijnen van de gemeente. Ze had het nagezocht en volgens haar had iemand van Camelot het nieuwe huisnummer tegen de gevel geschroefd.’

Rondleiding voor de schooljeugd bij Ons Fort

Camelot is een leegstandbeheerder. De firma plaatst tijdelijke bewoners zodat leegstaande panden niet verloederen. Camelot houdt kantoor in Eindhoven. Ergens tussen vrijdag en zondag moet er iemand van Camelot dus naar Venlo gereden zijn om de nummers op te hangen. Zonder iemand tevoren te informeren. Zelfs de beheerder van het kazerneterrein, die Camelot vertegenwoordigt, wist van niets. Ons Fort heeft folders, flyers, visitekaartjes en briefpapier met het adres Garnizoensweg 3i. Dat drukwerk is op slag onbruikbaar.

Corina Brouwers: ‘Inmiddels is op Google de huisnummering gewijzigd. Maar de eerste problemen met een postbesteller hadden we meteen vrijdag. Hij had een pakketje voor Garnizoenweg 7, maar in het systeem van post.nl bestaat dat adres niet. Hij wilde het pakketje als onbestelbaar terugsturen. We hebben hem geholpen. Het nieuwe huisnummer 7, was Gebouw c, maar dat begreep deze bezorger niet. Vandaag gaan we zelf maar kaartjes ophangen met de nieuwe nummering en de brievenbus aan straat een nieuwe belettering geven. We hebben gekozen voor Garnizoenweg 3 gebouw a, b, c, d, e, f enzovoorts of Garnizoenweg 1-23′

Middeleeuwse markt bij Ons Fort

Foto’s zijn afkomstig van Facebook-account Stichting Ons Fort

Nagekomen foto’s

Gisteravond (maandag 26 november 2018) ontvingen wij in dank van de Stichting Ons Fort twee foto’s van de postbussen, die de huidige, onduidelijke stand van zaken illustreren en tegelijkertijd aan de kaak stellen. De eerste foto is genomen aan de Garnizoenweg, de tweede bij het gebouw van de stichting. Kom daar als postbestellende dyscalculist (m/v) maar eens uit.

 

 

 

 

 

Middageditie zaterdag 24 november 2018

Middageditie zaterdag 24 november 2018

Beste vrind Blônd,

Godzijdank. De intocht van Sinterklaas is zondag het kinderfeest geworden, dat het moet zijn. Hetzelfde geldt voor de eerste audiëntie van de Huibaard in het Pakhuis van Sinterklaas. Afgelopen woensdag onderging ik de metamorfose. Het is heerlijk om de reacties van kinderen te zien, als je opeens verschijnt. Ze zijn enthousiast en komen meteen op Sinterklaas af om een handje te geven. Andere kinderen kruipen  in hun schulp. Het duurt even voor het ijs gebroken is. Geleefde sjarmezenger van Tegele en umsjtreke, de periode dat Sinterklaas in het land verblijft, is een mooie tijd. Al was het alleen maar om de cadeaus. Neem het beeld Tango van Oeits Haos Prins Fons Schobbers, dat maandag rechtop wordt gezet. De krant omschreef het als rood, groot en frivool. Het wordt een blikvanger van formaat, Blônd. En daar blijft het niet bij. Op 15 december keert op initiatief van Jocus De Vreedzame Krijger terug op de Kop van de Wieërd. Als kind moesten wij vroeger op de plek waar de pijp van de kolenkachel in de schouw stak, heel hard ‘Dankewaal Sinterklaos!’ roepen. Misschien moeten we het in gedachten ook doen voor iedereen die ervoor zorgde, dat de stad wordt verrijkt met twee kunstwerken.

Maar er zijn cadeaus die in minder goede aarde vallen. Zo heeft de gemeente bij de Zuiderbrug een hekwerk geplaatst. Fietsers die het zandpaadje onder de brug als sluiproute gebruiken, zien hun weg nu geblokkeerd. Dat wordt dus voortaan een stuk omrijden. Een ander cadeau dan. Je kent natuurlijk Stichting Ons Fort. De vrijwilligersorganisatie die zich heeft inzet voor Fort Sint-Michiel. Op het Kazerneterrein heeft ze een gebouw, waarin educatieve activiteiten voor jong en oud worden georganiseerd. Zondag hing tot hun stomme verbazing opeens aan hun onderkomen een nieuw huisnummer: 23. Tot nu toe was het altijd 3i geweest. Dat huisnummer staat op het briefpapier, de enveloppen, folders, visitekaartjes, noem maar op. Ja, dan ga je natuurlijk bellen en e-mailtjes sturen naar de gemeente. Niemand wist er meer van. Ook de terreinbeheerder snapte er geen jota van. De pakketbezorger is het spoor inmiddels bijster geraakt. Is de huisnummer-Piet langs geweest of Camelot, de leegstandbeheerder? Het raadsel van het huisnummer is nog niet opgelost.

Hald dich, Bril

Kunstbijlage van zaterdag 17 november 2018

Kunstbijlage van zaterdag 17 november 2018

Nog niet geweest? Te druk met van alles en niets en nog wat? Kom op zeg! Er is geen excuus of uitvlucht.

De expositie Albert Kiefer Schetsen in de Goltzius Galerie het Kunstencentrum Venlo móét je bezocht hebben. Laat je deze kans lopen, dan heb je echt iets gemist. De expositie is deze maand te zien, op werkdagen tussen 9 ’s morgens en 9 uur ’s avonds. De toegang is gratis. Hoe makkelijk wil je het hebben?

Ga je niet, krijg je gegarandeerd spijt. Misschien trek je jezelf wel haren uit je hoofd of bijt je je een vinger af. En wat gaat dat dan wel niet kosten om te transplanteren? Op naar Albert Kiefer dus.

Albert Kiefer is een rastekenaar, maar op de kunstacademie legde hij zich toe op digitale 3D animaties. Hij raakte geen pen of potlood meer aan en werd, om dichter Gerard de Brabander te parafraseren, een kleine slaaf van beeldscherm, muis en toetsenbord. Tot twee jaar geleden: “Ik heb tekenen weer opgepakt. Vooral om het handwerk weer onder de knie te krijgen. Want dat miste ik toch wel. De eerste schets was van mijn boekenkast. Maar architectuur trekt me toch het meest. Historische panden, stadsgezichten en ook huizen.”

Het was als een badkraan die je opendraait. Eerst sijpelt het water eruit, na drie of vier slagen volgt een weldadige straal. Albert Kiefer begon met één schets per dag, maar zette al gauw de kraan open. Momenteel komen dagelijks drie of vier schetsen Bij aanvang van de expositie stond teller op ruim achthonderd. Dat zijn zeventien  schetsboekjes. Schetsen van vooral huizen in Venlo.

Die achthonderd tekeningen zijn één op één gereproduceerd en zijn samen met ruim dertig uitvergrotingen in het Kunstencentrum te zien. Ook worden er enkele originele schetsboekjes geëxposeerd.

De Venloër Grensbode was zo vrij de kunstenaar een e-mail toe te sturen met enkele vragen. En zie… Albert Kiefer zit af en toe nog wel achter zijn computer:

Albert Kiefer (foto Kunstencentrum Venlo)

VG: Zijn er bepaalde rituelen voordat u aan de slag gaat? Neemt u eerst een douche? Stofzuigt u de woonkamer of maakt u de kattenbak schoon? Opent u ter inspiratie alvast een fles wijn en zet u een glas klaar?

Nee (lacht) ik pak meestal een blokje, maak het open en begin. Zo min mogelijk voorwaarden scheppen, dat belemmert alleen maar!

VG: Wat zijn de formaten van uw schetsboekjes en van welk merk zijn?

Mijn schetsboekjes zijn van het merk Moleskine, de zwarte met een elastiek, en het formaat is A5.

VG: O, zo’n boekje kan zelfs in de binnenzak van de jas. Gemak dient de mens. Mogen wij een beetje de diepte in gaan? De vijftien vaste lezers en lezeressen van de Venloër Grensbode zullen zeker geïnteresseerd zijn in het tekengerei dat u gebruikt.

Welk tekengerei? Ik gebruik zwarte fineliners en gekleurde markers van het merk Copic en van het merk Winsor and Newton?

VG: Wat is het beste tijdstip van het etmaal om te tekenen?

Het maakt niet per se wat uit. Maar als er zon komt of is, is vroeg in de ochtend of het begin van de avond mooi voor de lichtwerking. Grijs en grauw weer kan evenwel ook mooi zijn en dan heeft het tijdstip minder invloed.

VG: Goddank, eindelijk iemand die net klaagt over het weer. Naarmate ik ouder word, ontmoet ik steeds meer mensen die zeuren over het weer. Het is te heet, ze zijn de regen moe, durven niet naar buiten omdat het sneeuwt of stormt – eigenlijk is er altijd wat. Maar we dwalen af. Tekent u en plein air of thuis met foto’s op tafel of foto’s op het scherm van de computer?

Beide. Mijn primaire drijfveer is tekenen. Ik stel daar geen lokatie voorwaarde aan. Als ik maar zin krijg om iets te tekenen. Dat is soms meteen ter plaatse als ik spullen bij me heb maar ook vaak genoeg schiet ik een snelle kiek met mijn smartphone die ik dan op een later tijdstip uitwerk. Ik teken daarbij niet slaafs na want dan is er geen lol aan te beleven! 

VG: Wanneer is een tekening mislukt ? Scheurt u die bladzijde dan uit het Moleskine schetsboekje?

Niet… Soms werkt er eentje niet en begin ik opnieuw. Ik scheur noch goeie, noch minder goeie schetsen uit mijn boekjes.

 

 

Ochtendeditie van zaterdag 10 november 2018

Ochtendeditie van zaterdag 10 november 2018

Beste vrind Blônd,

Goddank. De voorgenomen bezuinigen op cultuur en sport zullen waarschijnlijk niet worden uitgevoerd, geleefde sjarmezenger van Tegele en umsjtreke. Er wordt in het stadhuis over gestraeveld op het moment dat ik dit aan jou schrijf. Wordt het afstel of toch uitstel? Of un bietje van dit en un hempelke van det? Ik kan me niet herinneren dat er in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezing één partij is geweest, die verkondigde dat cultuur en sport uitgekleed zouden gaan worden. In ieder geval stond het niet in het programma van de partij waarop ik heb gestemd en die nu deelneemt aan het college van Venlo. Het college dat met droge ogen de draconische bezuinigingen voorstelde. Ik bin dus geties, anders gezegd. Gelukkig willen zelfs de raadsfracties van de coalitie de bezuinigen van hun eigen wethouders terugdraaien. Waat unne poppekas is det, Blônd! Ik moet aan mijn moeder denken. Die had over veel zaken een uitgesproken mening. Ook over politiek. Drees had gezorgd voor de AOW. Over hem niets dan lof. Den Uyl kon er mee door, maar over alle andere politici, nationaal of lokaal, zei ze: ‘Of-se nôw door de hond gebete wuurs of de kat, gebete wuurs-se toch.’  

We hadden het aevel over cultuur. Van de waek was ik in het Kunstencentrum. Het gonsde er van de activiteiten. Ik was er voor de tentoonstelling van Albert Kiefer. Als je nog niet geweest bent, Blônd, ga erheen. Ik was helemaal overrompeld. Morrejen, wat een talent en een discipline. Als ik gemeentearchivaris zou zijn, verwierf ik enkele schetsboeken van Albert en borg die in een diepe lade op om over honderd jaar te laten zien. De Venlonaren van 2118 zullen hun ogen niet geloven. We blijven nog even positief. Morgen wordt de vastelaovend ingeschoten. Het feest is een parel aan de culturele DNA-ketting van Venlo. Als het onverhoopt majjemp, neem ik wel mijn nieuwe paraplu mee. Jouw pap heeft daar een meesterlijke buut over geschreven. Mijn Venlo Plu is van Kiwanis Fides. Met de opbrengst worden kinderen uit Venlo gesteund, die ’t smaal hebbe. Ze kunnen dan toch lid worden van een sportvereniging of een cursus volgen bij het Kunstencentrum. Zo zorgt de Venlo Plu voor een beetje zonneschijn.  

Hald dich,

Bril